Sabine

Buddy Sabine

Bouwjaar:
1995

LHBT+?:
Lesbisch

Communicatie via:
E-mail/Facebook messenger/WhatsApp/Skype

Vind ik leuk:
Rock & Metal muziek, lezen, tekenen, Engelse taal, concerten, kickboksen, gezellige avonden met vrienden.

Vind ik niet leuk:
Te weinig tijd om veel leuke dingen te doen, stress, fietsen door de regen…

Specialiteit:
Geduldig, kan goed luisteren. Advies geven op het gebied van lhbt+ gerelateerde zaken zoals coming out, relaties, etc.

Eigen verhaal:
De eerste keer dat ik een meisje echt leuk vond, was toen ik zes jaar oud was. Ik vond een wat ouder buurmeisje leuk en ik heb toen blijkbaar tegen mijn moeder gezegd: “als ik het buurmeisje zie dan krijg ik vlinders in mijn buik”. Mijn moeder keek er even van op, maar meer niet en zelf ben ik het waarschijnlijk de volgende dag alweer vergeten. Pas toen ik vijftien was kwam het gevoel dat ik op meisjes viel weer helemaal naar boven en dat ging niet meer weg. Een half jaar heb ik hier in stilte mee rondgelopen om er over na te denken of ik het wel zeker wist. Dat was het lastige: Hoe kan je zoiets nu zeker weten?

Uiteindelijk vertelde ik het eerst aan mijn beste vriend en daarna aan mijn ouders. Ik was erg zenuwachtig op het moment dat ik het ze ging vertellen, al wist ik dat ze het vast wel zouden accepteren. Mijn angst was dat wanneer ik het hardop zou zeggen er geen weg meer terug zou zijn. Maar op het moment dat het eruit was en mijn ouders en vrienden rustig reageerden en het accepteerden, merkte ik dat het klopte en dat ik ook geen weg terug meer wilde.

Ik had erna wel nog een periode waarin ik moeite had met het woord ‘lesbisch’. Ik vond het maar naar klinken. Daarnaast voor zover ik wist was ik het enige lesbische meisje op mijn middelbare school, waardoor ik me soms wat alleen voelde. Echter, toen ik op mijn zestiende naar Hojokamp ging heeft dit me erg geholpen. Ik leerde veel lhbt+mensen kennen die deze gevoelens herkenden en ook de enige leken te zijn op hun school.

Nu erger ik me helemaal niet meer aan het woord ‘lesbisch’, het is gewoon een deel van wie ik ben, en ik voelde me niet meer alleen nu ik zoveel lhbt+ vrienden had gemaakt. Sterker nog, na het eindexamen kwamen er ineens massaal jongens en meiden uit de kast, die dat op de middelbare school nog niet wisten of niet durfden. Er zijn veel meer mensen met dezelfde gevoelens dan je soms zou denken.

Het is nu een paar jaar later en ik ben nu vrijwilliger bij Stichting Outway. Ik heb een fijne coming-out gehad en dit is mede dankzij mijn eigen instelling maar ook vooral dankzij mijn omgeving. Toch ben ik me ervan bewust dat dit niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Daarom vind ik mijn werk bij Outway zo belangrijk. Ik wil graag kunnen bijdragen aan positieve coming-out ervaringen voor anderen.

previous