Fleur

Bouwjaar:
2000

LHBT+?:
Lesbisch met een vleugje biseksueel

Communicatie via:
E-mail/ WhatsApp

Vind ik leuk:
Poolen, op vakantie gaan, samen onder een dekentje films/series kijken met een kopje thee, wintersport, (speciaal)biertjes, sporten, de zomer en met vrienden zijn.

Vind ik niet leuk:
’s nachts naar de WC moeten, onzekerheid, ruzie, vroeg opstaan en koude thee.

Specialiteit:
Een luisterend oor, uit de kast komen, zelfacceptatie, gelovige familie.

Eigen verhaal:
Ik was net 15 toen ik voor het eerst besefte: ik vind meiden interessanter dan jongens. Mijn eerste gedachte was: help!! Wat nu? Hoe weet ik dat zeker, wat moet ik er mee, val ik dan helemaal niet op jongens, of misschien nog een beetje? Ik durfde het in eerste instantie tegen niemand te vertellen, bang voor de reacties.

Ik kropte mijn gevoelens, gedachtes en twijfels op, dit zorgde ervoor dat ik een lange tijd niet lekker in mijn vel zat. Ik kon het niet meer voor mezelf houden, ik moest het aan iemand kwijt. Eerst heb ik een appje gestuurd naar mijn beste vriendin. Haar reactie was ontzettend fijn en ze accepteerde mij direct. Het verbaasde haar zelfs niet echt; “jij bent gewoon Fleur”. Maar ik was er nog niet. Ik zag erg op tegen het uit de kast komen voor mijn ouders en familie, bang voor de reacties, mede dankzij hun geloof. Het voelde destijds goed om een brief te schrijven naar mijn ouders en opa en oma. Beide hebben gelijk positief gereageerd, al vond mijn opa het erg moeilijk te begrijpen. Hoe dat dan kon, dat ik op vrouwen?! én mannen viel. Mijn ouders hebben het aan de rest van de familie verteld. Ik merk dat het in een deel van de familie gewoon een soort verzwegen wordt. Eerst kreeg ik op elke verjaardag de vraag wanneer ik een leuke jongen mee zou nemen, nu vragen ze niks meer. Dit kan best lastig zijn, maar ik ben dankbaar voor alle andere reacties die wél positief waren. In de jaren na mijn coming out heb ik mij ontwikkeld tot wie ik nu ben en mag ik met trots zeggen dat ik vrijwilliger ben bij stichting Outway.

previous