Klaartje

buddy_klaartje

Geboortejaar:
1978

LHBT+?:
Lesbisch

Communicatie via:
Mail/ WhatsApp/ Facebook messenger/ persoonlijk gesprek

Vind ik leuk:
Te veel om op te noemen, maar wat mij als eerste te binnenschiet: skiën, squashen, techniek, psychologie, films, muziek, dansen en lachen!

Vind ik niet leuk:
Ook te veel om op te noemen, maar het meeste heeft wel te maken met alles dat er toe leidt dat iemand er ongelukkig van wordt.

Specialiteit:
Zelf acceptatie, je eigen gevoelens en/of het gedrag van anderen beter gaan begrijpen, rauw verwerking.

Eigen verhaal:
Tussen ongeveer mijn 12e en 14e jaar heb ik heel erg getwijfeld of het wel klopte dat ik een meisje ben. Deze twijfels zijn gedurende mijn verdere pubertijd weer verdwenen. Nog steeds zijn mannelijkheid en vrouwelijkheid hele levende thema’s in mij, maar mijn vrouwelijke kant kan ik steeds beter toelaten naast mijn mannelijke kant waar ik altijd al heel comfortabel mee ben geweest.

Ik was 15 toen ik voor het eerst doorhad dat ik verliefd was op een meisje. Ze was mijn beste vriendin in de klas. Toen ik het haar vertelde was de vriendschap snel over. Ik was zo verdrietig dat ik het thuis niet langer kon verbergen. Mijn ouders vonden het niet erg, maar zagen wel meer beren voor mij op de weg, dan wanneer ik ‘gewoon’ op jongens zou vallen. Op school werd ik binnen no time heel erg gepest. Ik ben zelfs een keertje fysiek bedreigd door wild vreemde meiden, die zeiden dat ze mij vies vonden omdat ik verliefd was op een meisje.

Ik besloot door dit alles niets te doen met deze gevoelens en mij vanaf dat moment op jongens te richten om zo niet meer op te vallen tussen de rest. Dit leek aardig te lukken, todat ik negen jaar later opnieuw heel erg verliefd werd. Dit keer was het een meisje in mijn handbalteam. Mijn gevoelens waren zo ontzettend sterk, dat al mijn twijfels over mijn geaardheid acuut als sneeuw voor de zon verdwenen.

Ik wist dat ik gehoor moest gaan geven aan deze gevoelens en deed gefaseerd -in een jaar- mijn coming-out naar de buitenwereld. Eerst vertelde ik het aan mijn beste 2 vrienden, daarna aan mijn ouders, toen aan overige vrienden, daarna aan wat klasgenoten waar ik veel mee optrok en als laatste aan mijn handbalteam. Ik was heel erg bang dat ik narigheid zou krijgen met teamgenoten ivm het gezamelijk douchen. Echter waren de reacties erg positief en steunend. Tien jaar later leek mijn geaardheid geen enkel probleem meer te zijn voor anderen.

Als ik er aan terug denk, kan ik er nog steeds van balen dat ik geen (gay/transgender) mensen in mijn omgeving had die mij op weg konden helpen toen ik op mijn 16e worstelde met mijn seksualiteit en met nog zoveel meer. Nu ik volwassen ben wil ik heel graag voor anderen hierin iets positiefs kunnen betekenen. En met ‘iets’ bedoel ik alles waar jij ook maar mee zit. Niks is te gek en het hoeft niet alleen maar met je seksualiteit te maken te hebben.

previous