Zwijgplicht

Vroeger had je in Nederland  de dienstplicht en het zwijgrecht. Dit zijn twee compleet verschillende zaken. Dienstplicht hield in dat je een bepaalde periode verplicht diensten verleende aan het leger, dat kon in de vorm van gewone soldaat zijn, kantoorwerk of zelfs als kok. Het zwijgrecht wordt in het algemeen gebruikt als je van iets verdacht wordt. Je hoeft jezelf niet te belasten en kunt zodoende zwijgen op vragen als het antwoord je in de problemen zou brengen. In Amerika is de dienstplicht officieel afgeschaft na de Vietnam-oorlog hoewel de president als het nodig zou zijn ze weer zou kunnen invoeren. In Nederland is de dienstplicht officieel nog niet afgeschaft maar is de kans dat je opgeroepen wordt momenteel nihil.
Nu hebben ze in Amerika echter een grappig systeem ontwikkeld, waarin ze dienstplicht en zwijgrecht een beetje vermengen, en dan krijg je de zwijgplicht. Je hebt namelijk een dienstrecht tegenwoordig *het moet niet meer* maar wel een soort van zwijgplicht. Deze zwijgplicht geldt *gelukkig inmiddels gold* alleen voor homoseksuele of biseksuele militairen. De regel die ze ingevoerd hadden noemden ze don’t ask don’t tell. Jij hield als brave homo je bek dicht over je geaardheid en het leger was dan vriendelijk genoeg om niet te gaan vragen aan mensen in je buurt of jij graag bukt.

Openlijke toelating van homoseksuelen was ongehoord binnen het leger. Het moge namelijk algemeen bekend zijn dat homo’s absoluut geen wapens kunnen bedienen en drukker bezig zouden zijn met het verleiden van hun bunkermaatje dan daadwerkelijk een goed geolied agressief machientje te wezen.

Deze vooroordelen regeerden lange tijd het politieke klimaat van Amerika *zo niet andere landen trouwens* maar de nieuwe president beloofde “the change”. “Yes we can” was zijn slogan en hij heeft zich er ook gedeeltelijk aan gehouden.  22 december 2010 ondertekende hij de wet waarin de zogenoemde DADT *don’t ask don’t tell* regeling eindelijk opgeheven werd.

Gelijke rechten, eindelijk. Het heeft tot 2010 geduurd voordat homoseksuelen openlijk in het leger van Amerika mogen dienen. Ik snap niet waarom dit zo lang heeft moeten duren. We hebben het niet over mensen die motorisch niet in staat zijn wapens te bedienen, we hebben het niet over mensen die verstandelijk niet capabel zijn om situaties in te schatten, we hebben het puur over mensen die hun bed graag delen met een geslachtsgenoot. Het enige verschil is de bedpartner, niet meer, niet minder. En toch heeft het tot 2010 geduurd voordat homo’s officieel in het leger mogen vechten.

Ik snap de ophef zelf er niet omheen. Waarom iemand in godsnaam vrijwillig soldaat wordt ontgaat me en of het zo’n grote stap vooruit is qua acceptatie en emancipatie zal de tijd nog maar moeten  uitwijzen. Ik ben in ieder geval wel blij dat de legerkast eindelijk opengetrokken is en dat mensen ook binnen het leger zichzelf kunnen zijn op relationeel vlak.

Een voor allen en alles voor Ruud.

This entry was posted in Column and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Reageren