Wie is de snol?

Een vreemde titel wellicht voor een column, maar gezien het gezelschap waarin ik me afgelopen weekend bevond en de vele intriges die er rondwaarden is ze echter zeer toepasselijk. Waar bevond onze geliefde columnist zich dan zal de alerte lezer zich misschien afvragen. En hoewel misschien likkebaardend hopend op een smeuïg verhaal kan ik de lezer uit die droom halen, ik was op vrijwilligersweekend.

Het was voor het eerst dat onze stichting *outway* besloten had om een vrijwilligersbijeenkomst in een kampformat te gieten. We hebben anderhalve dag van teambuilding,  afmatting,  workshops c.q. voorlichtingen en meligheid ondergaan. Zaterdagochtend om 10:00 moesten alle vrijwilligers die zich niet hadden afgemeld voor dit weekend *de afmeldingen waren gelukkig vrij beperkt* samenkomen bij het station van Breda.

Nu zat ik echter met een paar probleempjes, ik moest vanuit Gent komen en ik had de benodigdhedenlijst niet grondig genoeg ingekeken. Ik had geen slaapzak,matras of zwembroek bij me. De rest had ik gelukkig wel. Ik nam maar mijn überdikke deken mee om iets mee te nemen en keek de treintijden na. Mijn trein zou pas om 10:08 aankomen maar gelukkig was dit geen probleem.

Na flink wat heen en weer gereis *ik was al om 6:00 opgestaan* kwam ik dan aan op de plek van bestemming en werd er direct na de kennismaking overgegaan tot de eerste activiteit. Sommige mensen kende ik nog van hojokamp 2009 of van de teammeetings van communicatie, andere gezichten waren totaal nieuw voor me. Maar het welkom was er niet minder om gelukkig.

De eerste teambuilding activiteit had als grote titel “Wie is de Snol”, vandaar mijn column titel en dit was een zeer originele spin-off van het geliefde televisieconcept “Wie is de mol”. De bedoeling was dat ieder team *we werden in 3 teams gesplitst* een snol onder zijn gelederen zou hebben die de opdrachten van de anderen en de groep in totaal zou proberen te saboteren. De rest waren gewone deelnemers. Ik was uiteraard een deelnemer maar niemand die dat van me geloofde. Vanaf het begin werd ik als snol aangezien…IK….de bescheidenheid, terughoudendheid en vriendelijkheid zelve *kuch kuch* werd constant met argusogen bekeken. Na een paar pogingen om ze duidelijk te maken dat ik echt de snol niet was gaf ik het op en voedde ik hun ideeën zelfs.  Dit ging me zo goed af dat bijna iedereen mij als snol stemde. Ik kan het gevoel van euforie toen ik dit hoorde niet nader omschrijven, de totale acceptatie binnen deze promiscue groep was eindelijk compleet.

Een totaaloverzicht van de genante dingen die we hebben moeten doen in de binnenstad van Breda zal ik de lezer besparen maar het volstaat om te zeggen dat we een eigen hostie-muziek groep hadden *de homo  jostiband* en dat suikerklontjes met jam geen goede combinatie is om door te geven.

Na deze leuke opdrachten waar half Breda breed glimlachend op de terrasjes van heeft mogen meegenieten konden we dan eindelijk naar onze accommodatie gaan waar we getrakteerd werden op een waar feestmaal *voor de afwisseling geen sarcasme*. Er was prima gezorgd,  koud buffet aangevuld met kipsatetjes, kippenkluifjes, pittige gehaktballetjes in tomatensaus en cevapcici  *pittige gehaktstaafjes van een balkan/griekse origine*.

‘S avonds kregen we onze eerste workshop/voorlichting welke ik nader zal bespreken in een andere column maar die ontzettend interessant was en deze werd gevolgd door een feestavondje. De sfeer zat er goed in en er werd veel gelachen wat uiteraard de hoofdbedoeling is op zulke avonden. Zondagochtend werd enigszins later ingezet dan verwacht gezien de kleine uurtjes waarin de avond ervoor nog gefeest werd, maar rond 10 uur zat bijna iedereen wel aan het ontbijt. Een 2e voorlichting omtrent seks werd gegeven door een “ afgezant”  van een Belgische Holebi-vereniging. Deze voorlichting was zeer interessant omdat ze op ludieke wijze inging op wat vele mensen als kinky of fetishes zouden bezien. Ondanks de humoristische wijze werd het niet neergezet als een perverse freakshow maar als plausibele oplossingen voor een inslapend seksleven.

Na deze gezellig voorlichting kwam dan het laatste formele gedeelte van het weekend, een evaluatie van de gezelligheden. Hoewel het veel te kort duur naar de zin van de meeste vrijwilligers zat onze tijd er toch echt op. We stroopten allemaal onze mouwtjes op om de leiding niet met al het schoonmaakwerk te laten zitten en binnen no time blonk en glansde het scouting gebouw dan ook als *waarschijnlijk* nooit tevoren.

Doodmoe, spierpijnlijdend maar nog licht aangeschoten nagenietende verblijf ik,

Ruud ^^

This entry was posted in Column and tagged , . Bookmark the permalink.