Writersblock

Iedereen heeft er wel eens over gelezen, veel mensen hebben er misschien wel eens last van gehad en zeker een hele groep mensen heeft er een mening over. De befaamde writers block.  De angst van iedere tekstschrijver in welke hoedanigheid dan ook. Of het nu tante Bertha is die haar bijdrage voor het 50 jarig huwelijksjubileum in A4 moet inleveren,  de nieuwe Ronald Giphart die zijn romans krampachtig probeert uit te typen of dat het een arme part-time columnist is die –liefst- wekelijks zijn bijdragen over deze of gene onderwerpen schrijft, iedereen is er bang voor.

En mij is het dus overkomen, de engte van het lege vel, de grandeur van je lege brein. Complete boeken weggestopt ergens in je onderbewuste, en maar niets op papier krijgen.

Nu zul je wellicht zeggen, ach joh, je stelt je aan. Wat stelt het nu helemaal voor om een kleine tekst te schrijven voor een of ander buurtblaadje. Oom en tante lezen het, een paar vrienden kijken verplicht naar de lettercombinaties en voor de rest hangt er toch niets vanaf. True as that might be, is het toch nog altijd vervelend als het gebeurt.

Nu hing mijn writers blockje gelukkig samen met de vakantie. Hierdoor kan ik nog de illusie opwekken dat ik een langdurige vakantie genoten heb die al mijn tijd opslurpte en schrijven daardoor onmogelijk maakte. Dit is uiteraard de reden waar ik het op zal gooien als men mij vraagt naar mijn, geringe tijdelijke productie, hoewel ze niet waar zal zijn 😉

En dat terwijl er toch zoveel gebeurd is in deze vakantie periode. De formatie lijkt op een spelletje anti-tikkertje -ik wil ‘m niet zijn, ja maar ik ook niet en ik al helemaal niet-. Wilders heeft bekend gemaakt dat hij op elf september Amerika eens goed gaat zeggen waar het heen gaat met die moslimtolerantie die ze daar hebben. Bij de love-parade in Duisburg was niet alleen het weer drukkend en amendment eight is nog altijd lekker bezig in Californië.

Ik beloof dat ik weer met een hogere frequentie columns zal afleveren, en hoop dat de block snel compleet zal overgaan. Gezien deze tekst, zou ik de verwachting niet al te hoog koesteren but you never know. Mochten er nog lezers zijn die schande spreken van mijn radiostilte, dan raad ik ze aan eens zelf aan het schrijven te slaan, kijken hoe lang het duurt voordat de lege witte pagina monsterlijk naar ze loert, misschien dat hun mening dan enigszins zal verzachten.

Zwaar geblockte groetjes,

Ruud.

This entry was posted in Column and tagged , . Bookmark the permalink.