Zomers Gezeur

Het kwik kruipt eindelijk weer omhoog uit zijn stoffige ondergrond en geeft weeral temperaturen aan boven de 20 graden. Voor diegenen onder ons die thuis zo’n geinige digitale thermostaat in de woonkamer hebben hangen; een kwikthermometer gaf ooit eens de warmte aan in het pre-digitale tijdperk. Een algemeen gekoppeld begrip aan Zomer is Vakantie. Er zijn maar weinig mensen die de 2 los van elkaar kunnen scheiden en ook hier in de buurt waar ik woon is het volop vakantie. Terwijl de meeste mensen zich het liefst zo rustig mogelijk houden zodra de temperatuur richting 30 graden klimt en zich barricaderen in een schaduwrijke, ventilatorgevulde woonkamer is er altijd een groep die zich dan juist geroepen voelt om zo actief mogelijk te worden. Tieners.

Het is uiteraard volkomen begrijpelijk dat deze groep zich binnen een vakantie zo actief mogelijk opstelt, een heel jaar apathisch achter een bankje hangen en zo min mogelijk lesstof in zich opnemen zorgt toch voor een zorgwekkende opbouw aan ongebruikte energie. De meest ideale plaats voor zo’n energie-explosie is voor velen toch het zwembad. En niet zomaar een zwembad, nee, een openbaar buitenbad. Ook vanochtend kwam ik weer het nodige grut tegen terwijl ik mijn scooter tuffend naar de lokale Penny-markt *de naam zegt helaas niets over de prijs* reed om aldaar broden voor mijn moeder te kopen. Zelfbevlekkende bitches, blozende bakvissen en ander fietsend leedvermaak kwam mij voor de ogen. Van die killerbitchen die hun eigen onzekerheid maskeren met een gezicht dichtgemetseld met make-up. Neus in de lucht, en maar gezapig roddelen over de jongens en meisjes die esthetisch niet compleet meekomen in deze tijd. Ook hedentendage, of misschien wel juist hedentendage geldt het amerikaanse credo van: “je bent wat je kunt kopen”.De koopkracht van je ouders bepaalt de marktwaarde van je persoon. Nergens wordt dit zo duidelijk als in de zomer.

Terwijl Saaie Sien met duidelijke tegenzin in een degelijk maar merkloos zwempak rondloopt *9 van de 10 keer zonder mensen om zich heen of zeer weinig* loopt Blitse Betty met de nieuwste Dolce en Gabbana creatie waarin slechts een fractie van de stof verwerkt zit in verhouding tot Siens badpak. Het is een bijna roofdierachtige omgeving van zien en gezien worden. De sociale ladders worden voor een heel jaar vastgesteld binnen deze zogenaamd ontspannen sfeer van zo’n openbaar zwembad. Het openbare zwembad zelf is ook altijd een uitdaging op zichzelf. Er is een constant gevecht tussen de lucht van Urine en Chloor welke allebei je neusvleugels willen domineren. De uitgegraven zandbak welke gevuld met een laagje beton het eigenlijke zwemdeel moet voorstellen is chronisch te klein, met als gevolg dat je spontaan gaat begrijpen hoe Jesus over water heeft kunnen lopen. Ook ik ging vroeger wel eens naar zo’n zwembad toe, vandaar dat ik weet hoe het eruit ziet. *ervan uitgaande dat er nog altijd niets aan veranderd is*.

De jongens daar waren altijd een attractie op zich. Met hun zorgvuldig afgetrainde semi-wasbordjes liepen ze dan rond met een design-zonnebril arrogant om zich heen loerend de kirrende kakteven in zich opnemend. Maanden van oefening gingen vooraf aan de quasi-nonchalante, licht trekkende tred van deze jongeman en de uiteraard in steen uitgehouwen expressie op diens gebruinde gelaat. Geen emotie viel te bespeuren bij deze types, want emoties waren zwakheden, en meisjes wilden enkel stoere brokken graniet om bij weg te zwijmelen.

De meisjes daarentegen waren de eerste 10 minuten nog toepasselijk preuts en keken wat schuchter om zich heen bij deze openlijke minderjarige veekeuring. Maar na enkele aanmoedigende kreten van de vriendinnen om zich heen en de totale zekerheid dat pa en ma niet in de buurt waren werden de t-shirts al snel gedropt en hief men zich snel uit de design-spijkerbroeken. Bikini’s kwamen tevoorschijn en de tegenaanval werd ingezet. Oestrogeen vs. Testosteron. De jongens zelf paradeerden een paar keer rond het territorium *netjes afgezet met tina’s,penny’s en handdoeken* van de meisjes, lieten hun spierbundels eens goed rollen, worstelden wat met de lokale concurrentie en doken dan uiteindelijk ter afkoeling in het water *voor zover daar ruimte voor was*.

De meisjes op hun beurt gingen mooi geposeerd op hun handdoeken liggen, voorzichtig rekening houdende met de stand van de zon om zo goed mogelijk voor het daglicht te komen en gingen dan vervolgens ongegeneerd verder met hun favoriete hobby, mensen verbaal buitensluiten. Dit primitieve paargedrag hield men een paar uur vol, dan werden de rollen omgedraaid. Dan gingen de jongens op hun handoeken liggen, drogen in de zon, erop lettende dat hun wasbordjes mooi glinsterend richting de meisjes lagen die vervolgens kirrend langsliepen en het water indoken voor hun obligate afkoelperiode.

Het laatste onderdeel van dit ritueel was gebruikelijk dat de jongens en meisjes samen het water indoken *welke vervolgens tot minstens 20 graden kon stijgen* om daar de verleiding voort te zetten. De brutaalste onder de tieners trokken zich dan semi-discreet terug bij de omkleedhokken *er goed voor wakende dat ze genoeg geluid maakten om het ontzag van de rest van de groep af te dwingen* om daar de laatste stempel op de dag te drukken. Hypocriete knuffels werden uitgedeeld, zwakke beloftes gemaakt en dan trok de kudde zich langzaam maar zeker terug. Hier en daar verbrand, met zoveel waardigheid als ze nog bij een konden schrapen fietsten ze doodmoe terug naar hun ouders, een schorre keel vol halve waarheden bij zich dragend.

Wat is de zomer toch een heerlijke tijd,

Ruud.

This entry was posted in Column and tagged , . Bookmark the permalink.