Hojokamp 2007

De belevenis van iemand op de eerste rij…

Het is nu twee uur en de wekker gaat om acht…
Ik probeer te slapen maar dat gaat niet lukken vannacht…
De wekker gaat af, toch in de stress…

Ik ben veel te zenuwachtig en heb van te voren al gezorgd dat alles klaar stond. Vlak voor mijn vertrek nog even twee broodjes smeren en wat drinken in mijn tas stoppen voor onderweg. Al snel ben ik alles vergeten en zit ik al in de trein naar Eindhoven om daar allemaal wildvreemden te gaan ontmoeten. In Utrecht lopen een aantal mede-kampgangers mij zo straal voorbij omdat ik geen auditiestickers op mijn shirt heb zitten, ik had besloten die op mijn tas te houden en pas op mijn shirt te doen als we bij Eindhoven aankwamen. “Dames en heren, Eindhoven, station Eindhoven…” wordt er omgeroepen door de conducteur en al snel sta ik op mijn voeten en weet ik niet hoe snel ik de stickers op mijn shirt moet plakken en mijn zware tas klaar moet zetten om de trein uit te springen. De andere kampgangers komen de trap afgelopen en schreeuwen een “Hey!” ter herkenning van de stickers. Zonder verder een woord uit te wisselen volg ik hen de trein uit richting de stationshal van Eindhoven Centraal. Na begroet te worden door Anastacia en de heer van Rijswijk (themamedewerkers Outway Studio`s, red.) worden de spullen ingeladen in de bus en vertrekken de hojo`s naar Gemert. Een introductie en dertig tot veertig minuten later komt de bus uiteindelijk aan op de locatie. Hier worden de spullen uitgeladen en word de grote groep jongeren onderverdeeld in zes groepen. De groepen krijgen om de beurt een rondleiding door de boerderij en bij de slaapvertrekken worden de slaapplaatsen bekend gemaakt door middel van een lijstje aan de deur.
Nadat de tassen bij de slaapplaatsen gezet zijn is het tijd voor een aantal introductiespelletjes waarmee je de groep leert kennen. Vreemd genoeg kon ik alle namen al na ongeveer een uur terwijl ik altijd slecht ben geweest in namen onthouden. Langzaam, heel langzaam kom ik een beetje los en begin ik laks te worden over wat ik wel en niet vertel aan de mensen die rond mij zitten die ik nog nooit gezien of gesproken heb. Ik vertel ze over mijn telefoon, mijn coming out en nog veel meer dingen waar ik met anderen nog nooit over heb durven praten.

Het is niet wat ik dacht, ik kan slapen vannacht…

Gedurende de volgende dagen -terwijl ik de tweede dag al het idee had dat ik er een week was- werd er veel gesproken over Coming Out, hoe familie en omgeving ermee omgaat en seksualiteit. Het voelt vreemd, alsof iemand net een onverwoestbare laag titanium over mij heen heeft gegooid waarmee ik de hele wereld aan kan. Ik heb zin om het van de daken te schreeuwen dat ik homo ben… en nog trots ook. Wat doet dit kamp met mij?

Op één van de dagen ontvangen wij een moeder en een broer als gastsprekers die ons gaan vertellen hoe zij ermee om hebben moeten gaan toen zij te horen kregen dat hun dochter/broer lesbisch/homo is. Alle zestig deelnemers waren stil en luisterden aandachtig, ik herkende een aantal dingen sterk in de verhalen en moest weer hard lachen om andere dingen zoals het per ongeluk niet wissen van internethistorie. `s Avonds terwijl het donker was werd er door één van de meisjes gitaar gespeeld terwijl de ander erbij zong. Ik moest mijn ogen sluiten en mijn gedachten laten bezinken terwijl ik genoot van deze combinatie. Heel langzaam ontdooide ik en begon ik mee te zingen en bleken er mensen te zijn die het idee hadden dat ik redelijk kon zingen. De groep besloot een lied te schrijven welke opgenomen werd voor de videodagboek en ook mede gespeeld werd op de bonte avond donderdags. Ook was er woensdags een voorstelling van Mindmix, een theatergroep die de vooroordelen en problemen van homoseksualiteit heel mooi kon verwoorden, zelfs zonder woorden.

Donderdags laat volgde er een disco welke ik helaas voorbij heb moeten laten gaan. Ik ben naar bed gegaan vanwege zware hoofdpijn en heb ik verder van de muziek niets meer gemerkt, zelfs niet van de hoeveelheid mensen die door de kamer zijn gelopen. Vrijdags was het tijd om te bespreken hoe het nu verder moest nu Hojokamp daadwerkelijk voorbij was en hieruit bleek toch wel dat veel jongeren het idee hadden dat ze zelfverzekerder waren geworden dankzij het kamp en dat ze het nu meer aandurfden om het anderen te gaan vertellen. Ikzelf voelde mij sterker en had een soort van bescherming om me heen. De bus arriveerde en het was tijd om afscheid te nemen. Nu denk je natuurlijk: Tassen in de bus en wegwezen maar, maar zo makkelijk ging dat niet. Het was een emotioneel afscheid waarbij velen het niet droog konden houden (ikzelf inbegrepen). Wat een week al niet met je kan doen, ongelofelijk.

Eenmaal in Eindhoven aangekomen is een grote groep nog wat na gaan borrelen in het centrum waar ook door Team 2 het Hojo-lied werd gezongen. We waren er met elkaar, voor elkaar en niemand kon ons dat afpakken…

Zoveel dingen om te doen,
Zo weinig tijd om te besteden.
Nu start een nieuw begin,
Ik leef niet meer in het verleden…

Stefan van Kranen (deelnemer Hojokamp 2007)

This entry was posted in Nieuws and tagged , . Bookmark the permalink.