Meerderjarig

MIDDELHARNIS (ANP) – Een 12-jarige jongen dronk zaterdagavond zoveel alcohol dat de politie hem bewusteloos op straat aantrof. De knaap was door overmatig alcoholgebruik in een comateuze toestand geraakt.

“Ben jij wel meerderjarig?”

Nee, deze vraag wordt niet gesteld door een man die opeens begint te twijfelen aan de leeftijd van zijn fysieke partner. Nu wordt hij voor de verandering eens gesteld door een barman!

Hierboven zie je een artikel over een jongen die “iets” te diep in het glaasje heeft gekeken.

Ja, eigen schuld, dikke bult. De verantwoordelijkheid voor een groot deel bij de jongen zelf. Niet bij zijn ouders, niet bij de barman noch bij de zestienjarige vriend die de alcohol voor hem heeft gekocht! Hoe dit heeft kunnen gebeuren weet ik niet en het kon me ook niet minder interesseren.

Mensen moeten alleen drinken als ze ertegen kunnen, ikzelf weet dat ik na 10 biertjes écht moet stoppen! ( Aziaten kunnen alcohol minder goed verwerken in hun bloed dan westerlingen) Dus medelijden voor een dronkelap die flauwvalt, struikelt, of bewusteloos raakt heb ik niet echt… Ook heeft deze jongen duidelijk de verkeerde vrienden gemaakt. Die zestienjarige jongen moet haast wel gezien hebben dat het kleine knaapje hoogmoedswaanzin had, maar bleef maar alcohol voor hem bestellen. Do I need to say more?

Ze zeggen niet voor niets, “Drink met mate”. Doe dit dan ook! Doe desnoods zoals ondergetekende en drink tussen 3 glazen alcohol een glas water…

Tot slotte een gedicht door Ed Hoornik. Toen ik “Middelharnis” las en “een bijna dood kind” moest ik er meteen aan denken;

“Te Middelharnis is een kind verdronken.
Sober berichtje in het avondblad:
`t stond bij een hooiberg die had vlam gevat
en bij een zolderschuit, die was gezonken.

Zes dagen heeft het in mij nageklonken.
Op het kantoor vroeg men: zeg, heb je wat?
Ik werkte door, maar steeds weer hoorde ik dat:
te Middelharnis is een kind verdronken.

En kranten waaien weg en zijn verouderd,
de dagen korten, nachten worden kouder,
maar over `t water komt zijn kleine stem.

-Te Middelharnis, denk ik, `k denk aan hem
en bed zijn hoofdje tussen hart en schouder,
en zing voor hem dit lichte requiem.”

Mel (1990) is een serieuze jongen met een grappige onderkant. Hij houdt zich vooral bezig met kunst, mode, schrijven, sporten en we zullen studeren er ook maar bij zetten. Met als toekomstplan een plaatsje in de modewereld in te nemen, studeert hij in Zuid-Limburg. Met Amsterdam als zijn Mekka, familie en vrienden als steun en hobby’s als uitlaatklep slijt hij zijn dagen in het junkvolle Heerlen.

This entry was posted in Column and tagged , . Bookmark the permalink.

Reageren