Het is LENTE!!

Het is lang geleden dat ik me zo goed voelde over het komende seizoen! De bladeren komen aan de bomen en overal zie ik niets als bloemen en vooral vrolijke mensen. Wacht even, zit daar nou een lekker vent op het terras? De afgelopen week was zo’n heerlijk lente weekje. Het was namelijk fantastisch lekker weer buiten en heel Nederland trok er daarom op uit. De terrasjes in Eindhoven zaten ’s middags helemaal vol. Je ziet mensen rijden in hun cabrio’s (ze zullen nu wel verkouden zijn, maar daar hebben we het niet over). Iedereen doet vrolijk en je ziet niemand zonder een lach op zijn of haar gezicht, mezelf daarbij meegeteld.

Afgelopen maandag was mijn schooldag maar kort, en aangezien ik net jarig was geweest (en dus flink wat geld had gescoord) vond ik het tijd om op het terras te gaan zitten met twee vriendinnen… namelijk Michelle en een glas rosé. Oké, noem me een wijf, maar het was heerlijk! En zo vrouwelijk als Michelle is kan het op dat moment alleen maar over mannen gaan. Mannen, mannen, mannen en nog eens mannen. Omdat ik op dit moment geniet van mijn leven als een single, kan ik me gruwelijk aan Michelle ergeren. Maar omdat de lente is aangekomen kon me dit op dat moment niets schelen.

“Moet je die ober zien!” riep Michelle net iets te hard. Heel enthousiast als een hongerige puppy keek Michelle me aan alsof er zojuist een biefstuk langs kwam lopen. Omdat ik door haar luidruchtige opmerking niets anders meer kon doen dan te kijken naar haar lekkere ober, keek ik maar. Na één enkele blik geworpen op hem te hebben geworpen wist ik genoeg: die vent is homo! Dit was voor mij genoeg om toch maar te blijven kijken, wat ik zag viel me zeker niet tegen!

“Oh ober! Joehoe!”…ik dacht: Michelle, hou je grote kop nou toch eens. Ze weet op die manier namelijk altijd alle aandacht op haar te vestigen. Ze had de ober bij ons geroepen om zo indruk op hem te kunnen maken. Ik zuchtte, wat is ze toch soms een rotwijf zeg! “Mag ik nog twee rosé alsjeblieft?” zei ze. “Maar Michelle, mijn glas is amper leeg…” “Niks mee te maken, nog twee rosé alsjeblieft, ik betaal wel voor jou Thijs.” De ober keek ons lief aan. Van dichterbij zag hij er nog beter uit dan van verder weg! Stukken beter zelfs… ik deed er verder niets mee en ging naar het toilet. Ik vond Michelle zich maar een beetje aanstelde en vond dat ze op moest houden. Ze mocht flirten van mij, maar dat heb ik altijd liever als ik er niet bij ben. Ik ben altijd bang dat ik zo jaloers wordt.

Eenmaal terug gekomen van het toilet liep ik terug door de zaak waar we bij op het terras zaten. De jongen keek me breed lachend aan. Bijna alsof hij zojuist een grap had gehoord, die goed genoeg was om zo breed te glimlachen. Ik liep hem voorbij, langs de bar waar hij aan stond. Ik keek terug, en merkte dat ik werd nagestaard. Vlug keken we allebei weer naar waar we mee bezig waren. Ik liep terug naar de tafel waar Michelle zat. Ze zat met beide benen op de stoel, voor zich uit te staren alsof ze net iets vreselijks had uitgevoerd. Ik ging zitten en nog steeds zei ze niets. Ik zeg: “Wat is er?”… ze zegt: “Blauwtje…”. Op dat moment wist ik niet hoe hard ik moest lachen, werkelijk het hele terras keek naar ons omdat ik zo’n lol had. Wat haalde ze ook in haar hoofd om met zo’n jongen te flirten.

Enige tijd later ging ik naar binnen toe om af te rekenen. Ik vond het zo sneu voor Michelle, dat ik besloot onze drankjes te betalen. Michelle bleef zitten, ze zat net aan telefoon met een vriendin van haar. Ik sprak de le-la-lekkere ober aan en zei dat ik af wou rekenen. Hij vroeg niet eens naar waar ik gezeten had, zoveel indruk had Michelle dus gemaakt. Hij maakte de kassabon en ik zei dat ik wou pinnen. Eenmaal gepint zei ik de jongen dank je wel en tot ziens. Hij vroeg of hij de kassa bon terug mocht hebben. Nietsvermoedend gaf ik de bon terug. Ik dacht, dit klopt toch wel: drie rosé, een cola en een cola light? Ik kreeg de bon terug van de jongen die me nu ietwat verleidelijk aankeek. “Alsjeblieft” zei hij ietwat subtiel. Ik keek op de bon en zag daarop zijn telefoon nummer staan. Glimlachend liep ik de zaak uit nadat ik de jongen bedankte. “Zucht” dacht ik, “ik heb de lentekriebels.”

Thijs, een achtienjarige beroepshomo uit Brabant Zuid-Oost, houdt zich zwevend bezig met schrijven. Hij houdt vooral van kleine dingetjes zoals nutteloos rondsurfen op het internet, zijn website bijhouden en foto`s maken van alles wat los en vast zit. In het dagelijks leven is hij een gastheer in Hotel Nobis te Asten, en gaat hij naar school op De Rooi Pannen in Eindhoven, en volgt een acteercursus in Amsterdam.

This entry was posted in Column and tagged , . Bookmark the permalink.

Reageren