Koninginnen van de regenboog

Afgelopen zaterdag ben ik uitgegaan in een heteroclub in onze gemeente. De “Peppermill” is  met haar meerdere zalen – voor elke muziekstijl een eigen zaal – en haar naam vol lof,  een van de bekendere discotheken in Zuid- en ja, wellicht zelfs in Midden-Limburg. Toch valt het me op hoeveel verschil er zit tussen het publiek daar en in de vergelijkbare Exit, te Amsterdam.

Men neme een paar strakke truien, jeans met gaten op plaatsen waar normaal achterzakken horen te zitten. Dit alles om een ( als je geluk hebt ) strak, gespierd lichaam, een meisje als accessoires en voilà, je hebt een standaard jongen in de Exit. Maar niet alleen dit fysieke deel, ook het mentale deel verschilt. Het keuren van een jongen, en zijn kleding behoort bij de meeste homo’s tot een standaard bezigheid bij het uitgaan. Ook de drang om “Madonna” te gaan is erg groot.

Deze verschillen stoppen niet bij het uitgaan zelf. Ook de gevreesde chatbox zit vol met mannen zoals meester-Jan, Camboy19 en slaafjeDaan’s. Ook een goed gesprek zit er niet meer in , zodra je op de chat komt wordt je bedolven met de vragen “Ben je geil?”, “Hoeveel cm?” en “Top of bottom?”  Misschien is de gaychat nooit bedoeld voor gewone discussies en alleen maar voor sextalk ?

Waarom nu al deze verschillen ? Homo’s kunnen nu eenmaal niet Madonna gaan in een dicotheek voor hetero’s en zoeken daarom een uitvlucht naar de gayminded discotheken. Hierdoor veranderen ze, misschien onbewust, het uitgaansleven voor de andere homo’s daar. Let’s face it, het merendeel van de gaybars kenmerkt zich tegenwoordig met haar kleffe, kinky en “too-gay-to-function”-stijl. Natuurlijk wil ik niet zeggen dat iedere club of bar zo is. Helemaal niet zelfs, er zijn genoeg plaatsen waar dit alles niet voorkomt.

Ik wil geen negatieve kritiek geven op bepaalde clubs. Integendeel, mij zul je er vaak genoeg zien al is het maar om de laatste trends in kleding te spotten. Iedere hojo zou eigenlijk minimaal één keer in zo’n club moeten komen, alleen al om de ervaring op te doen.

Met dank aan Joep voor de heerlijke discussie over dit onderwerp.

Mel Krul.

Mel (1990) is een serieuze jongen met een grappige onderkant. Hij houdt zich vooral bezig met kunst, mode, schrijven, sporten en we zullen studeren er ook maar bij zetten. Met als toekomstplan een plaatsje in de modewereld in te nemen, studeert hij in Zuid-Limburg. Met Amsterdam als zijn Mekka, familie en vrienden als steun en hobby’s als uitlaatklep slijt hij zijn dagen in het junkvolle Heerlen.

This entry was posted in Column and tagged , . Bookmark the permalink.

Reageren