Slot op de kast

“Mam, pap, ik moet jullie iets vertellen”, de woorden die elke homo eens in zijn leven heeft gezegd of dit nog moet doen. Dit uit-de-kast-komen is natuurlijk niet niks. Er bestaan misschien tientallen sites en hulp wordt vanuit elke hoek die je je maar kunt voorstellen aangeboden maar uiteindelijk moet je het zelf doen. En het “I am gay”-briefje op de deur, of de “I am gay”-mixed tape is ook niet echt de meest galante manier. Toch is het soms tegen de een makkelijker te zeggen dan tegen de ander.

Voor sommigen zijn de ouders het ultieme obstakel in hun Gay-way. Zij zijn de personen die het dichtst bij je staan en je bijna elke dag ziet. De vraag “wat nu als ze negatief reageren?” spookt de hele tijd door je hoofd en steeds wanneer je het wilt vertellen kom je op de vraag “wat gaan we eten?” uit. Ja, ik weet er alles van. Toch vergissen de meeste hojo’s zich in hun ouders. In negen van de tien gevallen weten de ouders al van de partnervoorkeur van hun kind of hebben ze tenminste al een vermoeden. Het coming out is op dat moment alleen nog maar een bevestiging. Par example, mijn ouders wisten het al toen ik 8 jaar was en toen ik het hen uiteindelijk vertelde regeerden ze met een simpele “maar schat, dat wisten we toch al”.

Na wat rond te hebben gevraagd in mijn contacten, kwam ik tot de ontdekking dat het voor een groot deel van de hojo’s ook makkelijk was om het tegen tantes, nichtjes en zusjes te vertellen. Misschien omdat ze van het vrouwelijke geslacht zijn? Deze reageren volgens jongeren erg positief en laten dit ook merken. Niet te vergeten, nu hebben ze een homoneefje om mee te gaan winkelen! Vrouwen zijn vaak wat ruimer denkend. Dit maakt het sowieso een stuk makkelijker om het aan hen te vertellen.

Het tegen de mannen vertellen van je geaardheid blijft nog altijd het moeilijkst. Iedereen weet dat wanneer mannen of jongens in een groepje zijn, ze altijd worstelen met elkaar om “de betere man” te zijn. De eeuwige machostrijd. Toch snap ik niet waarom ze zo bang zijn. Zelfs als jij interesse hebt in een van hen… zij zijn hetero dus jij maakt toch geen enkele kans?

Mijn tip; wanneer jij er klaar voor bent vertel je het aan hen, en wie beledigd is, je laat vallen of je gaat pesten is ten eerste geen vriend en ten tweede “not man enough to be with you”. Maar ik snap het, makkelijker geschreven dan gedaan. Toch heb ik het gedaan en ik moet zeggen, het voelt goed.

Helaas spelen andere zaken soms ook een rol in het wel of niet uit je kast komen. Het homogeweld, alhoewel dit niet vaak gebeurt, is geen goede stimulans voor ons hojo’s. De pijnlijke nekken van mensen die je ziet wanneer je hand in hand loopt met je vriend of vriendin en om niet te vergeten, de godsdienst. Of je nu de Rooms-katholieke kerk neemt of de Islam, er zijn maar weinig godsdiensten die homofilie “goedkeuren”. Ik neem als voorbeeld maar even de Rooms-katholieke kerk, simpelweg omdat ik hierin meer kennis heb dan in de Islam. De Paus vindt homofilie een schande en vindt dat de homo’s zich moeten gedragen als hetero’s. Dus geen homohuwelijk, geen adoptie, geen hand in hand
door de straat lopen en laten we maar niet beginnen over seks met hetzelfde geslacht ! Dus even alles op een rijtje; je mag wel homo zijn, maar dit niet uiten. Dit en natuurlijk samen met het verbod op anticonceptie-middelen, masturberen en het alleen voor-de-wet-trouwen. Ik hou mijn mond maar…

Ik wil toch even een alineaatje erbij plakken voor het vrouwelijke geslacht. Lesbiennes hebben het natuurlijk even moeilijk als mannelijke homo’s. Ik merk dat veel teksten vaak gericht zijn op mannelijke homo’s en vrouwelijke homo’s  vaak hun eigen naam erbij moeten verzinnen. Dus bij deze; deze tekst geldt voor ALLE homoseksuele mensen!

Mijn advies aan jou; vertel het wanneer je er klaar voor bent. Als je bang bent dat vrienden je laten vallen denk dan maar; dat waren geen echte vrienden van je. Het verbaasde mijzelf hoe positief alle reacties waren, van de doodnormale “ok”-antwoorden tot het springen van blijdschap. Wees blij met jezelf, om wie je bent. Fuck die anderen die het oneens zijn. JIJ met jouw eigen leven leiden en niet lijden.

We’re here, we’re queer and you better get used to it ! ( Will and Grace)

Mel Krul

Mel (1990) is een serieuze jongen met een grappige onderkant. Hij houdt zich vooral bezig met kunst, mode, schrijven, sporten en we zullen studeren er ook maar bij zetten. Met als toekomstplan een plaatsje in de modewereld in te nemen, studeert hij in Zuid-Limburg. Met Amsterdam als zijn Mekka, familie en vrienden als steun en hobby’s als uitlaatklep slijt hij zijn dagen in het junkvolle Heerlen.

This entry was posted in Column and tagged , . Bookmark the permalink.

Reageren